رفته ی دربدرم ….

کوچکترین ناسلامتی انتظار مرگ بلافاصله کشیدن.....................!

پس لطفا مرا به خاک نسپارید.......!

به آِینه هم نمیتوانم نگاه کنم چون حاظر نیستم حتی برای یک لحظه فانی

جفتی چون خودم دیوانه ودیوانه پرست برای خود بیافرینم.............. !

در سرتاسر زندگی حتی یک لحظه نتوانستم بخود بقبولانم که این موجود

زندگی من یک کاسه خون بود، یک کاسه خون بیدریغ... که زیر پای یک

نفر شکست.... ! زندگی من پس مانده ی خاکستر آتش کاروان مرگ بود

خاکستری که در بستر یک شب نومید... بر سر ایده آ ل شوریده سرم نشست... !

زندگی من شب بود شب سحر نامیده..... سحر رمیده ی سحر ناپذیر..... !

ورق برباد رفته ای بود از خاطرات شیرازهِ گسیخته ی یک زندگی فقیر..

پيش تو راضي به مرگم

اگه قيمتي ترين سنگ زمينم،توي تابستونِ دستاي تو...برفم...

اگه حرفاي قشنگِ هر كتابم،براي اسم تو چند تا دونه ..حرفم...

اگه سيلم، پيشِ تو قدِ يه قطره؛اگه كوهم  پيش تو قدِ يه سوزن...

اگه تن پوش بلندِ هر درختم،پيش تو اندازه ي دكمه ي پيرهن...

         واسه تو قدِ  يه برگم 

پيش تو راضي به مرگم           

اگه تلخي مثل ِنفرين،اگه تندي مثلِ رگبار...

اگه زخمي ،زخمِ كهنه؛بغض يك در رو به ديوار...

اگه جانِ شوكراني،تو عزيزي مثلِ آب...

اگه ترسي اگه وحشت،مثلِ مردن توي خواب...

                           واسه تو قدِ  يه برگم 

پيش تو راضي به مرگم

love میدونی ااختصار کدوم کلمات هستشس

 lake of sorrw: دریاچه غم

ocean of tears: اقیانوس اشک

 vallye of death: دریای مرگ

 end of life: پایان زندگی

دل را برای آمدنت ای مهربان من

روزی هزار بار شکستم نيامدی

امروز که با همه بی پناهيم

محتاج تر از هميشه آمده ام نيامدی

گفتند سبز پوش ز کعبه بيايد

هر صبح جمعه رو به قبله نشستم نيامدی

چشمهای من در پی فردائی روشن

می ريزه اشکم به دامن تا تو بر گردی

لبهای من داره فرياد از زمونه

شعر دلتنگی می خونه تا تو بر گردی

لحظه ها را می شمارم تا تو بر گردی

 پنداشتی که کوه سوزان عشق من دور از نگاه گرم تو خاموش می شود.

                      پنداشتی که ياد تو اين ياد دلنواز، در تنگنای سينه فراموش می شود.

              روزی که پيکر مرگ پيکر مرا می برد به گور من شب چراغ عشق ترا نيز می برم.

              عشق تو ،نورعشق تو، عشق بزرگ توست، خورشيد جاودانه ی دنيای گرم ديگرم...

تا حالا شده اونقده دلتنگ بشی که سکوتت بلندترین فریاد ذهن آشفتت باشه؟

تا حالا شده اونقده دلتنگ بشی که غمت بشه بزرگترین و لاعلاج ترین غم دنیا؟

تا حالا شده اونقده دلتنگ بشی که چشماتم از ریختن اشک خسته بشن و نخوان ببارن؟

تا حالا شده اونقده دلتنگ بشی که دلت برا غمات یه ذره جا نداشته باشه؟

تا حالا شده اونقده دلتنگ بشی که از نگفته ها بترکی و هیشکی رو نداشته باشی که سرتو بذاری رو شونش و های های گریه کنی؟

حس تو، نبض تو، دست تو، خاطره شد
عشق تو، ياد تو، اسم تو، خاطره شد
مثل يه قصه زيبا، مثل يه خواب کوتاه
من اسمت را گذاشتم، قشنگترين اشتباه
بی تو هر لحظه ی من، شکست بی صدا بود
اين خنده ها دروغه، بی تو شادی کجا بود
حس نوازش تو هنوز رو پوست منه
گرميه خوب دستات منو آتيش ميزنه
حس تو، نبض تو، دست تو، خاطره شد
عشق تو، ياد تو، اسم تو، خاطره شد
روزهای شادی و عشق حيف که چه زود ميگذره
از قصه ی منو تو چی موند به جز خاطره
يه قاب عکس خالی زير غبار هميشه
يه پنجره که هرگز که به جايی باز نميشه
گرفته هر ستاره فانوس عشق براهت
نرفت از ياد آينه هنوز رنگ نگاهت
رفتی تو از زندگيم انگار که يک خواب بودی
تو لحظه هايه عمرم افسوس کم ياب بودی
ميدونستم از اول اين رسم زندگی نيست
خوشبختيها زود گذشت هرگز هميشگی نيست
به دنبال يه رويا که دست نيافتنی بود
من اسمت را گذاشتم، قشنگترين اشتباهميدونستم از اول قلبم شکستنی بود
مثل يه قصه زيبا، مثل يه خواب کوتاه

آخ باز دلم گرفته ديگه خسته شدم

ديگه دارم داغون مي شم

 اي خدا...اي خدا

يعني ميشه؟

منم يه روز مثل اين دو تا شونه به شونش راه برم؟

دلم داره از غم عشقت مي سوزه

و

ذره ذره وجودم داره مثل شمع آب مي شه

 و من فقط نگاهت می‌کنم

 تعجب نکن که چرا گريه نمی‌کنم

 بی تو، يک عمر فرصت برای گريستن دارم

 اما برای تماشای تو، همين يک لحظه باقی است.

 باز هم امشب زير لب صدايت ميكنم
اشك ميريزم، دو چشمم را فدايت ميكنم
در نگاه خسته ات، دنبال حرفي تازه ام
هر چه ميخواهي بگو ، من هم دعايت ميكنم
خسته اي، طاقت نداري،خوب ميدانم
بيقراري ميخواهي كه از پيشم بري خوب ميدانم
طاقت اشكت ندارم،پس رهايت ميكنم
رفته اي،من مانده ام در انتهايِ عشق تو
رفته اي،من مانده ام تنهايِِ تنها با غم تلخ وداعِ تو
رفته اي ، خوب ميدانم دگر هرگز مرا در ياد نداري
رفته اي با دگري،قلبم شكستي،
خوب ميدانم كه حتي اشكم را هم به خاطر نداري
رفته اي،من مانده ام در پشت ديوارِ غرور تو
رفته اي ، من هم ميروم،اما نه مانند تو
رفته اي،من هم ميروم قربانِ عكس تو
رفته اي،من هم ميروم جان ببازم در عذايِ عشق تو

هر کسی هم نفسم شد دست آخرقفسم شد

                من ساده، بی خیال اینکه همه یار و کسم شد               

اونکه عاشقونه خندید خنده های منو دزدید

                  پشت پلک مهربونی خواب یک توطئه می دید

اگر باران بودم آنقدر مي باريدم تا دشتها و رودها تشنه را سيراب کنم

اگر گل بودم شاخه اي از گل تقديم وجودت مي کردم

اگر اشک بودم به پايت مي گريستم

و اگر محبت بودم آهنگ دوست داشتن را برايت مي خواندم

ولي افسوس که نه بارانم و نه گل و نه اشک و نه محبت

ولي هرچه هستم

خودمو گول میزنم توی دو رنگی
نمی خواستم ببینم دل سنگی
می دیدم داشتی یواش یواش می رفتی
اما خواستم خوش باشی توی زرنگی
هی می گفتم دل خوش فردا می مونم
واسه خوندن تو بودی تنها بهونم
هی می گفتم به خودم همش خیاله
همه این حرفا یی شوخی می دونم
تو چشات برقی نبود مثل گذشته
تازه فهمیدم که از این حرفا گذشته
من همونیم که بودم تو داری عوض میش

ای کاش هم چون گذشته شانهایت مرهم هق هق گریه های بی پایانم بود و سینه ی پاکت صندوقچه رازهای درونم . ای کاش چادر شب دوباره بر شهر گسترده می شد و خواب آن ملکه زیبایی همه ی چشمها را روی هم می گذاشت تا هیچ کس شاهد دوستی ما نباشد و بر آن رشک نبرد تا آتش این حسادت ها دوستی ما را نسوزاند .

غنچه از خواب پريد و گلي تازه به دنيا آمد
خار خنديد و به گل گفت سلام و جوابي نشنيد
خار رنجيد ولي هيچ نگفت
ساعتي چند گذشت
گل چه زيبا شده بود
دست بي رحم كه آمد نزديك
گل مغرور ز وحشت پژمرد
ليك ناگاه !
خار در دست خليد و گل از مرگ رهيد !
صبح فردا خار با شبنمي از خواب پريد !
گل صميمانه به او گفت سلام
خار صميمانه به او گفت : عليك

من از دل می گویم تا قلم آن را بر قلب سفیدی حک کند. این نوشتن ها همه بهانه های دلتنگی توست.

کنار آشنايی تو آشيانه می کنم

فضای آشيانه را پر از ترانه می کنم

کسی سوال می کند به خاطر چه زنده ای؟

و من برای زندگی تو را بهانه می کنم .

مردم اشتباه ات زندگی خودرا روی هم میریزند وازآن غولی بوجود می آورند که نامش را  

                                                        تقدیر می گذارند

باردگر نامه تو بازشد

مستي ام از نامه ات آغازشد

نام خدازيور آن نامه بود

من چه بگويم كه چه هنگامه بود؟

بوسه زدم سطر به سطر تو را

تا كه ببويم همه عطر تو را

سطربه سطرش همه دلداگيست

عطر جوانمردي وآزادگيست

عطر تو در نامه چها ميكند

غارت جان و دل ما ميكند

ازغم خود جان مرا كاستي

بار دگر حال مرا خواستي

بي تو چه گويم كه مرا حال نيست

مرغ دلم بي تو سبكبال نيست

هرچه كه خواندم دل تو تنگ بود

حال من و حال تو همرنگ بود

پائیز را دوست دارم چون فصل غم است                                                          غم را دوست دارم چون بهار دل است اشک را دوست دارم چون گواه دل است                                                        دل را دوست دارم چون جایگا ه تنهایم است وتنهایم را دوست دارم بی آنکه بدانم برای چه؟؟...  تنهائیم  تنهائیم

کو دوست گرامی نظر یادت رفته یا

نگاه اولت بر من اثر کرد

     نگاه دومت دیوانه ام کرد

          نگاه سومت عاشق ترو کرد

                 نگاه آخرت خاکسترم کرد

رفتن دلیل نبودن نیست
در آسمان تو پرواز میکنم
عصری غمگین و غروبی غمگین تردرپیش
من بیزار از خود و از کرده’ خویش
دل نامهربانم را به دوش میکشم
تا آن سوی مرزهای بی انزوا پنهانش کنم
در اوج نیزارهای پشیمانی
و پای سیاه و سرگردان
که با من از یک طایفه اند
سلام میگویم
تو باور مکن
اما من عاشقم...
رفتن دلیل نبودن نیستدر غروب آسمان تو
شاید در شب خویشتن
چکونه بی تو گم شوم
تو را تا فردا تا سپیده با خود خواهم برد
و با یاد تو و با عشق تو خواهم مرد
تو باور مکن
اما من عاشقم ...